Karol Antoniewicz

Karol Bołoz Antoniewicz urodził się 6 listopada 1807 roku w Skwarzawie, w ormiańskiej rodzinie Józefa i Józefy z Nikorowiczów. W 1827 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie we Lwowie, a następnie brał udział w powstaniu listopadowym. W 1833 poślubił Zofię Nikorowicz; mieli pięcioro dzieci. Po ich śmierci opiekował się chorymi i opuszczonymi, a dwór w Skwarzawie przeznaczył na szkołę i szpital. Po rozstaniu z żoną, która wstąpiła do zakonu sióstr miłosierdzia, Antoniewicz wstąpił do jezuitów w Starej Wsi.

Był duchownym katolickim, jezuitą, kaznodzieją, misjonarzem i poetą, związanym także z Nowym Sączem. Podczas rozruchów chłopskich w 1846 roku zwalczał pijaństwo i inicjował działania charytatywne. Po rozproszeniu jezuitów galicyjskich w 1848 roku głosił kazania między innymi w Krakowie, na Podkarpaciu, Śląsku i w Poznańskiem. W Obrze zorganizował placówkę jezuicką i został jej pierwszym przełożonym. Pisał opowiadania, kazania, modlitewniki, listy i poezje, w tym teksty pieśni maryjnych. Wśród utworów z jego tekstami są „Chwalcie, łąki umajone” i „W krzyżu cierpienie, w krzyżu zbawienie”. Zmarł 14 listopada 1852 roku w Obrze, podczas epidemii cholery.

Na podstawie artykułu „Karol Antoniewicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.