Jan Romer

Jan Edward Romer (3 maja 1869 - 5 marca 1934) był oficerem i generałem dywizji Wojska Polskiego. Urodził się we Lwowie, a kształcił w c. k. Gimnazjum Wyższym w Nowym Sączu, gdzie przyjaźnił się między innymi z Janem Szczepanikiem. Od 1887 roku służył w cesarskiej i królewskiej Armii, a podczas I wojny światowej dowodził między innymi brygadami artylerii. Został trzykrotnie ranny i w listopadzie 1918 roku dostał się do niewoli angielskiej.

Pod koniec 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Dowodził Grupą Operacyjną „Bug” podczas wojny polsko-ukraińskiej, a później pełnił funkcje dowódcze i sztabowe, między innymi dowodził 13 Dywizją Piechoty i Okręgiem Korpusu Nr II w Lublinie. W 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała dywizji, a w 1926 roku mianowano go Inspektorem Armii. W 1932 roku przeszedł w stan spoczynku i osiadł w Warszawie. Zmarł tam po dłuższej chorobie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Był autorem wspomnień „Pamiętniki”.

Na podstawie artykułu „Jan Romer” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.