Ignacy Barski

Ignacy Barski, właściwie Ignacy Bobek, urodził się w 1893 roku w Nowym Sączu. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim i od młodości działał w ruchu niepodległościowym. Służył w Legionie gen. Rajmunda Baczyńskiego, Legionie Wschodnim i armii austriackiej. Brał udział w walkach o Lwów w 1918 roku oraz w wojnie polsko-bolszewickiej. W II Rzeczypospolitej pracował w administracji państwowej, między innymi jako starosta w Biłgoraju i Białej Podlaskiej. W 1930 roku zmienił nazwisko z Bobek na Barski.

Podczas II wojny światowej działał w Radzie Pomocy Żydom przy Delegaturze Rządu na Kraj i w Armii Krajowej. W Powstaniu Warszawskim pracował w Biurze Informacji i Propagandy oraz redakcji „Kuriera Stołecznego”. Po wojnie, jako adwokat, bronił żołnierzy i działaczy PSL. Był inwigilowany przez UB i więziony w latach 1949-1950. Po 1956 roku zabiegał o rehabilitację skazanych żołnierzy polskiego podziemia. Zmarł 5 stycznia 1963 roku w Rabce-Zdroju. Był żonaty z Wandą Marią, z którą miał cztery córki.

Na podstawie artykułu „Ignacy Barski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.