Edward Łabno

Edward Paweł Łabno urodził się 23 maja 1908 roku w Nowym Sączu, gdzie ukończył szkołę powszechną i rozpoczął naukę w gimnazjum. Po maturze, zdanej w Tarnowie w 1928 roku, odbył szkolenie wojskowe. Od 1931 roku służył w 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku, a przed II wojną światową dowodził kompanią karabinów maszynowych. W kampanii 1939 roku walczył w szeregach Wojska Polskiego. Po ucieczce z niewoli radzieckiej przedostał się na Węgry, a następnie dołączył do Polskich Sił Zbrojnych we Francji.

Po klęsce Francji służył w Szkocji, a od 1943 roku w 9 batalionie strzelców flandryjskich. Brał udział w walkach w Normandii, pod Falaise i Chambois, a następnie w działaniach w Belgii i Niemczech. W 1945 roku awansował do stopnia majora. Po wojnie wrócił do Polski i osiadł w Sanoku. Był więziony przez władze komunistyczne, a w 1956 roku został uniewinniony i zrehabilitowany. Pracował w Zarządzie Lasów Państwowych i Ośrodku Transportu Leśnego, działał społecznie oraz był radnym Powiatowej Rady Narodowej w Sanoku. Zmarł 26 sierpnia 1995 roku w Sanoku.

Na podstawie artykułu „Edward Łabno” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.